زايد ديگر مىخواهد و سلسله از سر گرفته مىشود و با جميع سلاسل غير متناهيه اگر متشخص بالذات ثابت باشد مطلوب ثابتست ، و الا جزئى حقيقى و شخص خارجى متحقق نخواهد شد ، پس محقق شد كه از براى متشخص بالذات تشخص زايد ثابت نيست ، پس مشتق صادقست بدون آنكه ذاتى و مبدئى باشد و اين معنى عين مدعى است اخذ كن اين تحقيقات و تدقيقات و اين بينات و بيانات را و غنيمت شمار كه از منن الهيه و مواهب ربانيه است الحمد للّه و المنة . نقل برهان لزيادة بيان استدلال كرده است محقق شريف بر حقيقت اين دعوى باينكه هرگاه ذات و شىء و امثال آنها از اعراض عامه ، در معانى مشتقات معتبر باشد ، لازم مىآيد كه عرض عام داخل در فصل باشد در مثل ناطق « 1 » و صاهل و امثال آنها از فصول كه مشتقاتند ، و لازم محال است ، زيرا كه عرض « 2 » عام خارج از ماهيت نوعيه است ، و فصل داخل است در آن

--> - منطقى عنوان فصل حقيقى و حكايت او است و مطابقهء حكايت از آنجهت كه حكايت است با ذو حكايت لازم است ، پس اگر فصل منطقى مشتمل باشد بر امر مشترك عرضى ، لازم است كه فصل حقيقى مشتمل باشد بر امر مشترك ذاتى ، زيرا كه اعراض عامه از اجناس و ما به الاشتراك ذاتى منتزعند متفطن باش ، على الطهرانى عفى عنه . ( 1 ) - مخفى نماناد كه ممكن است بيان شق اول در ابن استدلال بنهجى كه سالم از بعض ايرادات كه متوجه اين استدلال است نيز باشد زيرا كه فصل از آنجهت كه فصل است در او امتياز معتبر است به اين معنى كه هرچه بحسب فرض فصل بود جهت ذاتش بايد بعينه جهت امتياز باشد و الا آن مفروض بتمامه فصل نخواهد بود متدبر باش كه با كمال وضوح نهايت غموض دارد . على الطهرانى عفى عنه . ( 2 ) - و همچنين لازم آيد كه آنچه فصل است بحسب فرض فصل نباشد زيرا كه ذاتيات منتزعات بالذات و عرضيات منتزعات بالعرضند و معنى مركب از منتزع بالذات و منتزع بالعرض منتزع بالذات نيست پس اگر فصلى مركب از عرض عام باشد يا بايد آن فصل فصل نباشد -